What a ride! Nieźle dał się nam we znaku ten rok, co nie? Takie katastrofalnego roku na skalę światową nie było od dawna. 

Dobrze, że to już koniec. Jutro sylwester, zmienimy kartę w kalendarzu, o ile ktokolwiek używa jeszcze papierowych kalendarzy, i od razu zrobi się lepiej. Rok 2021 będzie lepszy. Będzie to też rok bez aktualizacji bloga. W sumie sam blog nie będzie aktualizowany już wcale.

Tak się właśnie składa, że parę miesięcy temu postanowiłem wycofać się z socialmediowgo życia. Usunąłem konto na Twitterze, mój śmieszny blogowy fanpage podobnie zniknął. Jeszcze nie usuwam YouTube (chociaż rozważam to coraz częściej), ale został przeze mnie porzucony. Tam również żadnych aktualizacji się nie spodziewajcie.

Zapytacie czemu to wszystko?

Social media stały się niesamowicie złymi miejscami. Nie mam jakiekolwiek przyjemności w ich przeglądaniu. Wszędzie jad, nienawiść, fejkniusy, mądrości ludzi nie znających tematu. Szkoda mi na to wolnego czasu, którego i tak prawie nie mam. Czas to również powód, dla którego zamykam również i bloga.

Poza tam, sam trochę się zmieniłem, no i moja sytuacja życiowa. Po pierwsze, już nie interesuję się grami tak jak kiedyś. Tak jak w momencie zakładania bloga. Nie gram tyle, co chyba widać po tym jak biednie z aktualizacjami było przez ostatnie dwa lata. Ale też zdałem sobie sprawę z tego, że nie czerpię z tego aż takiej przyjemności jak kiedyś. Mocno ograniczyłem liczbę tytułów w swojej bibliotece i skupiam się tylko na wybranych seriach, które interesują mnie najbardziej. 

Blog powstał po to, żebym mógł "wylać swoje żale" na temat jakiś tam gier. Na przykład ciężko było mi się pogodzić z tym, że A Link Between Worlds jest tak przytłaczająco pozytywnie postrzegany przez innych graczy. Miałem potrzebę wyrażania swoich myśli, a że sam mam opinie często niepopularne, potrafiło to zrodzić trochę dziadowskich i nikomu niepotrzebnych kłótni. O takie pierdoły.

Nie potrzebuję już tego. Po pierwsze wylałem z siebie już niemal wszystko, co faktycznie chciałem. I być może dlatego już nie czuję takiej potrzeby. Po drugie jak straciłem chęci do grania, tym bardziej nie mam ochoty opisywania czegoś związanego z ich tematem. Poza tym, tak jak na YouTube, cokolwiek zaczynałem robić to już myślałem o tym, że muszę nagrać o tym film/napisać notkę. To ponownie wypalało mnie z chęci do czegokolwiek. Bywały takie notki, do których czułem się zwyczajnie zmuszony.

Powiecie pewnie, że tak naprawdę to dlatego, bo ludzie nie czytają. A ja wam powiem, i tak i nie.

Faktem jest, że szybko zacząłem zwracać uwagę na statystyki. I pomimo bardzo małej reklamy zazwyczaj byłem z nich zadowolony. W momencie pisania tego artykułu blog ma ponad 100 000 wyświetleń. A jeszcze przed poradnikami, które bardzo poprawiły klikalność, miałem ponad 500 odwiedzin miesięcznie. W momencie, kiedy nie było żadnej reklamy, a jedynie internetowa poczta pantoflowa, uważałem to za bardzo dobry wynik. Ale w pewnym momencie chyba nie wystarczający dla mnie. A że nadal nie chciałem inwestować w bloga ani grosza, tym bardziej że to zwykłe jakieś tam zajęcie po godzinach sam dla siebie, nie widziałem w tym sensu. Zaczęły się ambicje do czegoś poważniejszego, szczególnie, że w "topowych" momentach traktowałem bloga niemal jak drugą pracę.

Kliknięcia to jednak nie wszystko. Zaczęło brakować mi jakiegoś odzewu na teksty. To, że w końcu dałem np. upust złości, albo wręcz przeciwnie, pozwoliłem sobie zachwycać się czymś, czego nie polubili inni, okazało się być niewystarczające. Bolało mnie to, że tekst, nad którym łącznie siedziałem kilka godzin, przeczytało 50 osób. I nie wierzę, że jeśli jesteś małym twórcą, twoje małe cyferki nie mają dla ciebie znaczenia. Być może do panelu statystyk nie zaglądasz wcale – żeby nie bolało. Bo pewnie jakbyś zajrzał do tych statystyk, satysfakcja by spadła drastycznie. Każdy, kto robi coś w miarę kreatywnego chce, żeby jego twórczość dotarła do kogokolwiek i jest to zupełnie normalne i naturalne. Nie chcemy być zapomniani. Nie chcemy robić nic co by poszło tylko do szuflady. W pewnym momencie zacząłem się o to bardzo spinać. Zacząłem szerować i wrzucać linki do bloga wszędzie, na chama, bez sensu. Ludzie tego nie lubią, więc miałem wrażenie, że tylko wszyscy się coraz bardziej zrażali. Podjąłem również współpracę z Nintendo, co zaowocowało całkiem sporą ilością recenzji gier, które oni sami mi wysłali. I to było super. Ale nadal nie przełożyło się na wyświetlenia prawie wcale. Samo Nintendo również wolało na socjalach wspierać innych, bardziej klikalnych, bo np. robią filmiki, a ze znacznie mniejszą wiedzą o ich marce. Oj gul mi wyskoczył niejednokrotnie. 

Ogólnie jest problem z tego typu pisanymi treściami w Internecie. Szerowanie i wklejanie moich artykułów na grupy lub dyskusje na Twitterze prawie nic nie dawały. Klikalność podskakiwała o 2%, może 3%, a i tak komentarzy brak, lub wyproszenie z dyskusji lub usuwanie posta, żeby się nie reklamować. To chyba najbardziej mnie ubodło na przestrzeni ostatnich lat. Przestałem rozumieć jak funkcjonuje Internet i na co to komu. Ludzie mają swoje zdanie – rozumiem, przecież mój blog jest tego przykładem. A przy tym nie chcą kompletnie poznać innego zdania, a już na pewno nie takiego, które trzeba czytać przez kilka akapitów. I toczą zażarty bój, o czym już wspominałem, o byle co.

Weźmy przykład. Po co komu recenzje spoilerowe? Dla ludzi, którzy dane dzieło już widzieli. Ale odbiorcy nie klikają w takie treści po to, żeby np. spróbować zrozumieć co już widzieli. Tylko, żeby utwierdzić się w swoim własnym zdaniu. Autor artykułu ma inne? Osz ty, no to piszemy komentarz, złamasie, bo się nie znasz. Ci popularniejsi twórcy przeżywają to non stop będą przy okazji wyzywani.

A na domiar złego, wszyscy teraz tylko filmiki i podcasty. Nie będę udawał – sam też wpadłem w taką pułapkę. Okrutna prawda jest taka, że nie pamiętam nawet kiedy ostatnio czytałem recenzję. Jeśli zastanawiałem się nad jakąś grą, od kilku lat sprawdzam ją na YouTube. Tłumaczę to sobie tym, że nie mam po prostu na to czasu. W pracy niezbyt mam ochotę i czas na szukanie recenzji, po pracy nie uruchamiam komputera prawie wcale. Ale w trakcie dnia roboczego to co mogę zrobić to uruchomić YT i puścić recenzję lub gameplay lub podcast w tle. Wykonując jednocześnie swoje obowiązki, oszczędzam mnóstwo czasu.

Inna sprawa jeszcze jest taka, że dzisiaj już nie surfujemy po Internecie, a scrollujemy Facebooka (albo YouTube). Jeśli czegoś nie ma na FB, prawdopodobnie nie istnieje to wcale. A już na pewno nikt przypadkowy nie trafi na bloga seby recenzującego nintendowe gierki.

Między innymi dlatego w międzyczasie miałem pomysły na założenie fanpejdza i kanału YT. Obie te rzeczy okazały się być porażką. Wręcz żałuję. Ostatecznie nie miałem niemal żadnej przyjemności z prowadzenia tych profili. Je założyłem już z myślą o dotarciu do większej ilości ludzi. W związku z tym mój zawód był ogromny, kiedy okazało się, że to na nic. Pod względem zasięgów nie dały mi absolutnie nic. Mało tego, tylko straciłem czas na próby. Uważam, że założenie tych kont było po prostu błędem. Pocieszam się tym, że poduczyłem się trochę montować filmy i prostych efektów wideo. Ale poza tym nie widzę absolutnie żadnych plusów z moich prób ekspansji.

Nie znaczy to, że żałuję w ogóle tych kilku lat istnienia bloga. Bynajmniej. Koniec końców dowiedziałem się czegoś i o samej branży, ale przede wszystkim o sobie. Jeśli czegoś żałuję, to tego, że to faktycznie koniec. Chociaż napisałem lwią część tekstów, które mnie interesowały, a nawet i poradniki, jakich wcale nie planowałem na początku, było kilka rzeczy, które w międzyczasie odpuściłem. Tak na przykład w nieskończoność przekładałem notkę o kiepskim anime Phoenix Wright. Wpisy o grach przeciętnych skończyły się na ilości sztuk jeden, chociaż w momencie planowania już były na liście przynajmniej trzy. A propo trójek to jeszcze trzeci wpis o Xenoblade Chronicles X był w trakcie powstawania. I jeszcze kilka rzeczy by się znalazło w szkicach. Ale przynajmniej udało mi się otworzyć i zamknąć bloga w najlepszy dla mnie sposób (spójrzcie na pierwszą i ostatnią notkę we wszystkich wpisach). Może to głupie, ale z takiej klamry jestem nawet całkiem dumny.

Ogólnie przez te ostatnie lata zdałem sobie sprawę też z tego, że... po prostu nie jesteśmy istotni. Czy to w Internecie, czy w życiu. Nie ma ludzi niezastąpionych. Ja zniknę, będzie ktoś następny lepszy. Moja opinia? Nie ma znaczenia, każdy ma swoją i nie da się przekonać, że nie ma racji. Świat nie jest sprawiedliwy i nie każdy dla świata jest coś warty. W przypadku straty bogatego polityka wszyscy będą lamentować jaka to szkoda, bo to wielki i ważny człowiek był. Jeśli zginę ja, świat się nie zawali, a nikogo to nie obejdzie. Podobnie jest z tym blogiem. Wszystko to co robimy nie ma po prostu znaczenia.

Niewykluczone, że jednak gdzieś kiedyś spotkamy się w gęstej sieci informacji. Już rozpocząłem projekt inny niż dotychczasowe, kompletnie odcinając się od wcześniejszych. I tak, trochę hipokryzja, bo nadal zostałem w social media. Zrobiłem wszystko jednak tak, aby uniknąć czytania wielkich wywodów specjalistów. Uruchamiając aplikację po prostu widzę obrazki, a moje treści są tylko dla mnie, więc nie mam absolutnie żadnej spiny o jakiekolwiek wyświetlenia czy też regularność. Nareszcie odnalazłem sposób, aby widzieć tylko ładne rzeczy.

O matko... wyszło znacznie dłużej niż sądziłem. W takim razie może zakończmy te moje pożegnanie. Dziękuję wszystkim, którzy byli. Wy daliście mi radość. Natomiast hejterom bez konstruktywnej krytyki nie dziękuję. Szkoda, że nie spełniłem waszych oczekiwań i mam nadzieję, że znajdziecie kogoś, kto je spełni. Albo sami będzie potrafić zrobić coś lepiej. 

Trzymajcie się ciepło i bądźcie bezpieczni. Nie dajcie się zakoronować.

Czyli wpis z gatunku tych całkowicie spontanicznych, bo akurat dostałem weny. Widzicie, z okazji czarnopiątkowych promocji postanowiłem sobie kupić Prey z 2017 roku. Prawdopodobnie słyszeliście o tej grze – Bethesda, się chodzi, się strzela, trudne, pozytywne zaskoczenie wszystkich, nikt nie kupił. Jak już wspomniałem sam kupiłem dopiero teraz, chociaż na mojej liście "do zdobycia" produkcja ta była niemal od premiery. 

Wyobraźcie sobie taką sytuację. Koniec Metroid Fusion. Samus dolatuje do jednej ze stacji Galactic Federation z zakontaminowaną próbką Parasite-X do badań. Nie wiedząc jednak, że na swoim ciele miała takiego samego pasożyta. Ten uwolniony w laboratorium wcielał się w inne przedmioty, aby nie zostać wykrytym. W końcu zaczął zmieniać się w ludzi i uczyć kolejnych informacji. W pewnym momencie poczuł się na tyle pewnie, że uwolnił z probówek nie tylko swoich pobratymców, ale i badane na tym samym frachtowców Metroidy. Cała załoga została zdziesiątkowana i teraz Samus wraca, aby posprzątać swój bałagan i zmierzyć się z największymi zagrożeniami dla pokoju w galaktyce. 

Taki właśnie jest Prey. Przez ludzki błąd badania wymykają się spod kontroli, cała stacja będąca jedną wielką symulacją została zniszczona, a my musimy poznać przeszłość załogi, a pewnym momencie nawet i siebie. Już po prologu moje pierwsze skojarzenie było dość oczywiste – to jest nowy Metroid. Tylko, że taki bardziej ludzki, może wręcz bardziej intymny i skromniejszy, przez co odrobinę bardziej liniowy, ale też brutalniejszy i dojrzalszy. 

Ktoś mi zaraz zarzuci, że przecież w Prey nie ma tylu odnóg i tak naprawdę trzeba iść po kolei fabularnie, żeby odblokować coś więcej. No dobrze, ale czy nie inaczej było w klasycznej serii Nintendo? Tam również fabuły do przodu nie popchniemy, jeśli najpierw nie zrobimy czegoś, co owa fabuła wymaga. I chociaż chodzimy siecią korytarzy, to jednak ciągle są to przechadzki od punktu A do punktu B... Tak jak właśnie w grze Arkane Studios. 

I może nie miałbym tylu skojarzeń z serią Metroid Prime, gdyby nie to, że nawet cała konstrukcja gameplayu opiera się na tym, co przed laty stworzyli fachowcy z Retro Studios. Morgan, podobnie jak Samus, swoją wędrówkę po Talos I zaczyna kompletnie nieprzygotowany, bez jakiegokolwiek podstawowego ekwipunku, bez informacji o otaczającym go świecie. Mało tego, aby wydostać się ze zgładzonej stacji kosmicznej musi niejednokrotnie ruszyć głową rozwiązując zagadki środowiskowe – a to próbując naprawić niedziałające windy, czy też odnaleźć odpowiednie klucze dostępu. W nagrodę dostajemy możliwość rozwoju bohatera poprzez znajdowanie np. nowych chipów montowanych w skafandrze. Najważniejszy upgrade protagonisty jest możliwy jednak dzięki tak zwanym neuromodom. Te instalujemy już we własnym ciele. Im więcej tych ustrojstw wbijemy sobie w twarz, tym stajemy się odporniejsi, silniejsi, sprytniejsi... Albo bardziej niewidzialni. To od nas zależy, które drzewko umiejętności chcemy rozwinąć najbardziej.

W dodatku wszystko jest w widoku pierwszoosobowym tak jak... no właśnie, Metroid Prime. I to samo w sobie nie musi o niczym świadczyć, ale jeśli połączymy wszystkie kropki, dostajemy obraz czegoś, co mogłoby być czymś nowym osadzonym w już niemal zapomnianym uniwersum stworzonym 35 lat temu. I Prey i Metroidy to gry, które dwadzieścia lat temu zostały nazwane "adventure FPS", czyli pierwszoosobowymi grami akcji nastawionymi na eksplorację, a nie na strzelanie wszem i wobec. Zaryzykowałbym też stwierdzeniem, że to marka Nintendo ma w sobie więcej z typowej strzelaniny, gdyż to w niej używamy podstawowej broni bez umiaru. Bo chociaż arsenał w Prey jest ciekawszy i bogatszy, gra wymaga ostrożniejszego gospodarowania amunicją. Nie dość, że jest jej niewiele, to same kosmiczne poczwary potrafią wchłaniać kolejne kule niczym gąbka wodę.

Pamiętacie, jak w którymkolwiek Metroidzie podchodząc do walki z bossem nie mieliście tak naprawdę potrzebnej amunicji do działka rakietowego i nawet nie było jak się w nią wyposażyć w najbliższej okolicy? Ja też nie. Tymczasem w produkcji Arkane Studios to porządek dzienny.

Dzięki takim sytuacjom, mam wrażenie, że tutaj jedną konkretną rzecz zaplanowano lepiej niż w grach o samotnej łowczyni nagród – klimat zaszczucia i odosobnienia. Pomimo tego, że Samus faktycznie była całkowicie odcięta od jakiejkolwiek "cywilizacji" w trakcie swoich łowów, to bardzo rzadko miałem wrażenie, że jestem na straconej pozycji. Nawet na samym początku, z kombinezonem w bardzo podstawowej formie, czułem, że chodzę niezniszczalną kobietą-robotem, który mógłby zrzucić cały ten pancerz i gołymi pięściami wpierdolić wybebeszyć flaki pierwszemu napotkanemu kosmicznemu piratowi. Walki z bossami bywały trudne i faktycznie potrafił zapowiadać się beznadziejnie, ale bardzo rzadko czułem strach przed wejściem do kolejnej komory lub jaskini. Trudno zliczyć mi sytuacje, w których przez głowę przeszła mi myśl "nie przejdę tego".

Zupełnie inaczej czuję się na Talos I. Grając jako Morgan wiem, że mam nikłe szanse na przetrwanie. W pierwszych chwilach nawet unikałem jakichkolwiek starć, kiedy widziałem, że moim przeciwnikiem jest coś większego niż najzwyklejszy galaktyczny mim.

Nawet teraz, po kilku godzinach gry, kiedy już udało mi się zainstalować kilka upgrade'ów kombinezonu i poprawić działanie niektórych pukawek, co chwilę trafiam na takie czarne widma, z którymi zwyczajnie boję się zmierzyć. Wczoraj (dosłownie) przez metodą prób i błędów blisko pół godziny obmyślałem taktykę jak ominąć bardzo wzmocnionych kosmicznych kreatur, których razem nie miałem szans pokonać. Może spróbować ich rozdzielić? A może tylko oślepić i przebiec szybko za ich plecami? A może jednak próbować na rambo z tymi dziesięcioma nabojami w strzelbie? W moim przypadku zadziałała taktyka mieszająca wszystkie powyższe, ale też dopiero po kilku powtórzeniach. Sukces jednak nie trwał zbyt długo. Typhony są super inteligentne i potrafią przejść pół lokacji w poszukiwaniu hałasu, który wywołuje gracz. Arcywrogowie Samus przestawali ją gonić w momencie przejścia do innego pomieszczenia. 

Imponuje mi też mistrzowski level design okraszony odpowiednią dozą humoru, czasami wręcz absurdalnymi szczegółami. Otóż, stacja kosmiczna to tylko jedna z placówek chińskiej megakorporacji TranStar. Projektanci doskonale wiedzieli co robili – pełno tu propagandowych "motywujących" do pracy plakatów na korytarzach, poczekalni z ławeczkami, której wystrój pełen roślin jest miły dla oka, kantyny z szafą grającą i niezliczonej ilości laboratoriów z mikroskopami, probówkami, biurkami, notatkami. Wczoraj (ponownie), kiedy chowałem się w kącie przed jedną z bestii, że za szafą stoi schowana puszka z piwem i niedopałki papierosowe. Sam jako pracownik dużej międzynarodowej firmy nie potrafię nie uśmiechnąć się odnajdując kolejne audiologi, na których słychać narzekania pracowników na korporacyjny beton. Podobnie przeglądając komputery co rusz trafiamy na prywatne maile ze skargami do przełożonego, czy też odgórne ogłoszenia o zmianach haseł czy też formalności.

Twórcy odwalili taki kawał świetnej roboty w urzeczywistnieniu placówki, że chodząc po Talos I czułem, że takie miejsce może istnieć naprawdę. Czegoś takiego nigdy nie czułem w żadnej grze z serii Metroid. Oczywiście, w dużej mierze to wynika z zastosowanego settingu – jako Samus lwią część eksploracji spędzamy na zupełnie obcych człowiekowi planetach, gdzie zupełnie abstrakcyjne uformowanie terenu może mieć swoje uzasadnienie. Jednakże np. w Other M zabrakło mi tego "ludzkiego dotyku" w takim stopniu, w jakim jest to widoczne w Prey. A przecież tam również poruszamy się po kolosalnym Bottle Ship będącym jednocześnie miejscem pracy i zamieszkania dla wielu naukowców i żołnierzy. 

I pomyśleć, że tyle pozytywnych wrażeń wywołały we mnie już 3 pierwsze godziny gry. Wtedy zacząłem pisać tę notkę. Teraz mam około ośmiu i nadal jestem ciekawy co tam czyha za rogiem, gdzie iść teraz, co pozwiedzać tak, żeby przy okazji złapać parę upgrade'ów, a jednocześnie nie dać się zabić. Na początku było prosto. Nie potrafiłem zrozumieć, czemu ludzie oceniali tę grę jako trudną. Teraz do niektórych zakątków stacji zwyczajnie boję się zajrzeć. Amunicji brakuje mi coraz częściej, materiałów do wytworzenia nowej jest coraz mniej, a same Widma są coraz sprytniejsze i coraz śmielsze.

A no właśnie, bo tu jest jeszcze crafting. Możemy wytworzyć pewne przedmioty, bronie, amunicję, jeżeli mamy materiały i "przepis". Surowce pozyskujemy z maszyn do recyklingu wrzucając do nich śmieci, na które natrafiamy co parę kroków. Ale gdybym miał opisać wszystko od deski do deski (przypominam, po kilku godzinach gry, fabularnie jestem prawdopodobnie gdzieś w 1/3, maksymalnie w połowie), wpis byłby dłuższy niż niektóre prace magisterskie. A mi chodziło tylko podzielenie się pierwszymi pozytywnymi wrażeniami z ogrywania Prey z 2017 roku. Ciekawe jakie odczucia wywoła we mnie zakończenie. Bo już kilkukrotnie gra zasugerowała mi, jednocześnie przecząc sama sobie, że wszystko to co widzę, jest inne i działa z innych powodów niż bym przypuszczał. Takich motywów również brakuje mi w... no, sami już wiecie.

Nie przeciągając więc, póki co polecam. To świetnie zaprojektowana gra z pomysłem na siebie i świadoma swojej wysokiej jakości na tle innych "rąbanek". Wiem, stereotypy, że strzelanki były kiedyś kompletnie bezsensowną rzeźnią. Przyznaję, przez te cholerne lata 90. takie poczucie nadal gdzieś we mnie siedzi i staram się je zwalczyć. Jeśli brakuje wam jednak jeszcze FPSa w innym wydaniu, i nie możecie doczekać się kontynuacji Corruption, Prey od Arkane Studios prawdopodobnie zaspokoi wasz głód. Jeszcze nie przeszedłem tej gry, a już myślę o tym jakie decyzje będę podejmował przy następnym podejściu.

Screeny wziąłem z gamefaqs.

Jak już udało mi się wspomnieć przy okazji recenzowania Kill la Kill – nie jestem otakowcem. Nie jestem nawet przeciętnym fanem anime. Dlatego oglądam ich niewiele i z dużym opóźnieniem. Chyba, że mowa o Ataku Tytanów, bo na ostatni sezon czekam niecierpliwie. Nie mniej, nie znam wielu klasycznych japońskich animacji, które większość ludzi w temacie może uważać za świętość. Tym samym dopiero w tym roku nadrobiłem Neon Genesis Evangelion. 

Zaczęło się bardzo niewinnie. Ot stare anime pojawiło się na Netflixie. "A, obejrzę se", pomyślałem. Podobno dobre, ludzie chwalą. No i krótkie bo składające się tylko z dwudziestu pięciu odcinków. 

Po wielu rozczarowaniach klasykami, tym razem nie nastawiałem się na nic. I o rany, jakież to było pozytywne zaskoczenie. W porównaniu do innych anime, z którymi miałem styczność, ta wyróżniała się tym, że po prostu miała sens od samego początku i świadomie dążyła do zaplanowanego zakończenia – chociaż te mogło wielu zawieść, dla mnie było zakończeniem niemal idealnym.

Główny bohater to Shinji Ikari, czternastolatek (a jakże by inaczej), którego poznajemy na życiowym zakręcie – ma wsiąść do wielkiego mecha bojowego (tak, wiem, nie wchodźmy w szczegóły, bo nie to jest teraz najważniejsze), za którego sterami ma bronić ludzkość przed inwazją obcych, tak zwanymi Aniołami. 

Regularni czytelnicy mogą się zdziwić. "Co? Podoba ci się bajka z tą typową historią kiedy niedoświadczony nastolatek ratuje świat?". Nie. Tego nie powiedziałem. Całokształt tegoż anime podobał mi się bardzo, niekoniecznie sposób realizacji. 

Shinji Ikari jest niedoświadczony, owszem. Moglibyśmy powiedzieć, że jest nawet odpowiednikiem jakiegoś tam wybrańca, ponieważ tylko on może sterować fioletowym EVA-01. Ale nie umie wszystkiego od razu. Uczy się walczyć na przestrzeni tych kilkunastu odcinków. Mało tego, chłopak jest tak nieprzystosowany do społeczeństwa, że uczy się nawet funkcjonowania pomiędzy ludźmi. Wychodzi różnie. Chłopak niejednokrotnie waha się co zrobić, jak, komu ufać. Ba, wręcz często był tak niestabilny w swoich uczuciach, że ciężko go nawet polubić. Ostatecznie nie jestem pewien, czy to postać, która miała swój tak zwany "character development" czy po prostu jego niestabilność emocjonalna była zawsze tak samo silna.

Ale, jak już wspomniałem, to nie tym się zachwycałem. Neon Genesis Evangelion chwycił mnie za serce swoim klimatem i dopracowaniem od strony wizualnej.

Po pierwsze, nie wiemy nic, poza tym, że ludzkość ledwie podniosła się po poprzednim ataku. Czuć, że sytuacja jest beznadziejna niemal non-stop. Nie czujemy tego jednak poprzez np. tony trupów na ulicy. To zwykłe rozmowy między ludźmi, zebrania rady korporacji posiadającej wspomniane Evangeliony, zaangażowanie pracowników oraz sam design bestii sprawia, że odczuwamy ciężar sytuacji razem z protagonistą. Ale nie tylko rozmowy, również ich brak. Niech mnie kule biją – jak dużo tu jest ciszy, która gęstą atmosferę potęguje do niewyobrażalnego poziomu. Postaci potrafią stać naprzeciwko siebie i nic nie mówić przez dobrą minutę. Zacząłem uwielbiać ten serial właśnie dzięki tej ciszy. Bardzo miła odskocznia pośpiesznego i niezwykle gównianego serialu Castlevania od Netflixa. Nie polecam. Nie oglądajcie tego paskudztwa, szkoda czasu.

Rozmowa nagle potrafi się uciąć. To, w połączeniu z ciszą, sprawia, że dostajemy dużo miejsca do własnej interpretacji oraz na domysły. I jakie to cholernie pomaga wczuć się we wspomnianą sytuację. Oczywiście historia jest coraz bardziej przed nami odkrywana wraz z następnymi odcinkami, ale sposób ujawniania szczegółów to kolejny klimatyczny majstersztyk. Widzimy, że to co niektórzy robią to rzecz niezwykle niebezpieczna. I szczerze kibicujemy, żeby tylko przeżyli. 

Klimat potęguje też otoczka wizualna. Trudno mi opisać słowami jak dużo jest tu przepięknie przemyślanych i zaplanowanych kadrów. Twórcy lubowali się w kompozycjach centralnych. Te są co chwilę i to w każdym odcinku. To natomiast łączy się z niesamowitym dopracowaniem szczegółów. Są takie fragmenty, gdzie widzimy szczegółowe notatki prawdziwych zagadnień z mikrobiologii. Po niemiecku.

Dorzućmy jeszcze do tego słynne kontrowersyjne zakończenie. Złośliwi powiedzą, że równie dobrze mogłoby go nie być, bo nic nie wyjaśnia. I ja się z nimi zgodzę. Nie uważam tego jednak za wadę, a za jeden z najważniejszych atutów, przy okazji potwierdzający moje słowa z początku recenzji – Neon Genesis Evangelion to od samego początku do samego końca zaplanowana i przede wszystkim przemyślana historia. Tak, ten dziwaczny ending również jest na swoim miejscu i jego forma sprawia, że moim zdaniem jest po prostu idealne. Pozostawia bardzo wiele pola do interpretacji. To jeden z tych seriali, po którym zastanawiasz się, co stało się z bohaterami później. A później piszesz notkę, że pomimo to stare anime, to nadal fajne i po prostu niepowtarzalne.

Podobno jednak byłem w mniejszości zachwyconych ludzi. Rok po zakończeniu emisji NGE, powstał film kinowy End of Evangelion. To ponownie opowiedzenie dwóch ostatnich odcinków serialu, ale w tzw. "odkodowanej" wersji. Artystyczna wizja japońskich mistrzów abstrakcji wylewa się z ekranu i chociaż to może wydawać się niezrozumiałe, jednak oznacza tyle, że tym razem nie ma miejsca na własne interpretacje. A jeśli do tej pory nie polubiliście Shinjiego, teraz prawdopodobnie go znienawidzicie. Tak było u mnie. Jeny, już dawno tak mnie nie wpieniła żadna wirtualna osoba, a do tego szczerze życzyłem mu, aby w końcu zginął. Był tak bardzo niepotrzebny... jak cała kinówka. Niestety chciałbym uznać, że ten film nigdy nie powstał. I taką wizję w swojej główce przykrytej foliową czapką zostawię.

Dobra. Dosyć. Myślę, że wystarczy pisania o anime z ubiegłego stulecia. Ale jak widzicie, nie dlatego, że się zestarzało – bynajmniej. Neon Genesis Evangelion to zaskakująco aktualna i niesamowicie spójna wizja artystyczna i świata i mentalności pojedynczych ludzi. Przerywam notkę, bo naprawdę ciężko mi opisać cokolwiek bez spoilerów. Nie bez powodu serial ten uchodzi za absolutny klasyk. Jeśli macie dostęp do Netflixa - zdecydowanie warto nadrobić. Ale nie liczcie na to, że będzie to łatwa i przyjemna "lektura".

Piękne to było anime, nie zapomnę go nigdy.