To już przedostatni odcinek przygotowywania się do Breath of the Wild przypominając sobie poprzednie odsłony serii. Zostali mi dwaj ulubieńcy, którzy często są pomijani / nielubiani. Do The Legend of Zelda: A Link to the Past sam musiałem długo się przekonywać. Pierwszy raz tą część testowałem na GBA 12 lat temu i rzuciłem w kąt po na bardzo długi czas. W końcu, pierwszym przejściem mogę się pochwalić zaledwie 3 lata temu. Zachwyciłem się, pomimo bardzo odległej premiery i nie mogłem uwierzyć, że kiedyś nie potrafiłem zmusić się do tak dobrej pozycji, co by nie mówić – jednej z najlepszej w serii.

Trzeba to powiedzieć na wstępie – jeśli nie lubisz trudnych gier w stylu retro, nie ma co podchodzić do Olympia Rising. Całą resztę jednak zapraszam do sprawdzenia czemu to ciekawa alternatywa dla wielu innych jakże podobnych gier niezależnych. Gra została sfinansowana na Kickstarterze w 2014 roku i rok później trafiła na PC-ty i maki. W tym roku dostali ją również posiadacze Wii U.

Nintendo NX to teraz Nintendo Switch.

Budząc się rano nie przypuszczałem, że akurat dzisiaj ni z gruchy ni z pietruchy dostaniemy prezentację najnowszej konsoli Nintendo. Była to pierwsza rzecz, jakiej się dzisiaj dowiedziałem, przez co na początku w ogóle w to nie uwierzyłem – ot kolejna porcja plotek i ploteczek, jakimi jesteśmy karmieni od dawna. Dobijało mnie tyle dywagacji, bezsensownych zgadywanek, przypuszczeń, domysłów – ktoś rzucił jakieś hasło kompletnie od czapy cała reszta to powtarzała. NX wyjdzie zimą Wszyscy jednogłośnie uwierzyli w takie ploty. Będzie Luigi's Mansion 3! Super Smash Bros. 5! Nowy Xenoblade i Mario Galaxy! Nikt nie postanowił pomyśleć logicznie i spojrzeć na to z innej strony – przecież to wszystko są tytuły, o których ludzie marzą twórcy wszelkich teorii spiskowych rynku. Oczywiście jest prawdopodobne, że takie tytuły się pojawią – ale bez oficjalnego potwierdzenia teksty typu "podobno będzie Mario Galaxy 3 na NXa" są po prostu śmieszne. Brnąc jednak dalej, news o prezentacji nowej konsoli zaczęła się powtarzać, a później zobaczyłem oficjalne źródło. I faktycznie stało się. O 16:00 czasu polskiego światu został zaprezentowany najnowszy sprzęt giganta z Kioto – Nintendo Switch.

Grafika promocyjna gry Axiom Verge.

Pierwszy raz o Axiom Verge usłyszałem w 2012 roku, kiedy to ze znajomkiem ze szkolnej ławy zobaczyliśmy pierwszy zwiastun tejże gry. Przypadek sprawił, że był to również okres naszej największej fascynacji serią Metroid. Nie dało się nie zauważyć silnej inspiracji serią: dwuwymiarowa oprawa retro, bronie do wyboru, samotny człowiek na nieprzyjaźnie nastawionym gruncie, klimat science fiction, z tą różnicą, że teraz był on paskudny, ciężki. Minęły lata, sam o grze zdążyłem już dawno zapomnieć. O produkcji przypomniałem sobie rok temu, i jak się okazało zaskakująco niewiele się zmieniło od tamtej chwili. Za grę odpowiedzialny jest jeden człowiek, Tom Happ. Co tu dużo gadać, gość zna się na rzeczy, zaś całokształt robi piorunujące wrażenie.

Logo gry Mighty no. 9

Przyznam się wam do czegoś: moje doświadczenia z klasycznymi Mega Manami są znikome. Oryginalne nigdy nie chwyciły mnie za serce, polubiłem natomiast pierwszego Mega Man X. Mimo to, nie spędziłem przy tej grze na tyle dużo czasu, żeby stwierdzić, żebym ją pokochał. Rozumiem jednak podekscytowanie fanów tych gier na wieść o tym, że pierwszy twórca niebieskiego ludzika, Keiji Inafune, chce zrobić coś na miarę swoich klasyków. Nawet nie interesując się zbytnio nowszymi częściami nie mogłem nie widzieć tego, jak seria się staczała, by ostatecznie mało kto o niej pamiętał. Podobno nie była to równia pochyła, ponieważ były tytuły lepsze i gorsze, ale jednak nikt zachwycony nie był. To oznaczało dla mnie jedno – będę mógł podejść do Mighty no. 9 bez okularów nostalgii, na świeżo, jak laik. Lubię takie podejście do jakichkolwiek tytułów, ponieważ wtedy jestem w stanie dostrzec więcej rzeczy zupełnie obiektywnie (i napisać subiektywną recenzję) na to patrząc i (ewentualnie) nie będę rozczarowany. Oczywiście, każdy kij ma dwa końce – jako laik nie dostrzegę wielu odniesień do klasycznych części, które mogłyby zasugerować, że dana produkcja jest jednak lepsza/gorsza niż się zapowiadała. W przypadku Mighty no. 9 mogłem spojrzeć na całość nie jak na nowego Mega Mana, ale jak na nową platformówkę, bez nostalgicznego subiektywizmu.

Grafika promocyjna gry Ziggurat.

Jakiś czas temu włodarze Nintendo obiecali nam masę gier indie na ich najnowszym systemie stacjonarnym. Co by nie mówić, po części obietnica została spełniona. W prawie każdy czwartek dostajemy jakąś nową grę niezależną w wersji cyfrowej, ewentualnie promocję na którąś ze starszych. Jak to z produkcjami często fanowskimi bywa – możemy trafić na okropny chłam lub na ukrytą perełkę. Gdzie trafił Ziggurat? Zapewne gdzieś po środku. O ile nie lubię dungeon-crawlerów w jakiejkolwiek postaci (dlatego do tej pory nie mogę się przemóc do Person, nie wspominając już o wielu innych grach, które z całą pewnością zasługują na ich sprawdzenie), tak Ziggurat zaintrygował mnie już patrząc na screeny w momencie zapowiedzi wersji Wii U dwa miesiące temu.

Splash screen Super Meat Boy na Wii U.

Droga była długa i nie bez przeszkód, ale udało się. Super Meat Boy dotarł na konsolę Nintendo i radzi sobie całkiem dobrze. To niezależna platformówka 2D, która zasłynęła kilka lat temu przez swój wyśrubowany poziom trudności. Dzisiaj tytuł ten jest już chyba na każdej maszynce do grania, oprócz Nintendo 3DS i kalkulatora. Jeśli wcześniej graliście w Super Meat Boya, wiecie o tej grze już wszystko. Wersja Wii U nie ustępuje niczym pozostałym. Gra nie jest ocenzurowana, a jedyne zmiany zauważyłem w dostępnym postaciach.

No i oto jest druga część mojego małego poradnika czy warto inwestować w sprzęt Big N. W tej części skupiam się tylko na Wii oraz NDS, moich dwóch ulubieńcach poprzedniej generacji konsol. Nie ma co ukrywać, obie te konsole mają już status "retro", stąd ten wpis będzie raczej dzielił się na dwie części. Pierwsza to, tak jak wcześniej, opis techniczny sprzętu i jego możliwości, dla ludzi, którzy chcą bawić się w kolekcjonowanie retro lub zawsze chcieli spróbować fajnej konsoli sa naprawdę niskie pieniądze. Druga część to polecane przeze mnie gry, która powinna zainteresować przede wszystkim osoby posiadające już Wii U oraz 3DSa, ze względu na wsteczną kompatybilność tych konsol. Podobnie jak ostatnio, polecam przede wszystkim tytuły ekskluzywne na te konsole, chyba, że dany tytuł multiplatformowy jest na tyle inny (i dobry), że warto go sprawdzić również na Wii / NDS.

Pierwszą częśc wpisu znajdziecie tutaj, zaś cały poradnik zawsze będzie dostępny w menu bocznym oraz pod tym linkiem.

Grafika promocyjna Star Fox Guard.

Rzadko zdarza się, żeby spin-off dużej marki mógł pokonać oryginał. Są nieliczne wyjątki, które w większości należą do... Nintendo (np. Mario Kart)... ale podobno wyjątki potwierdzają regułę. Podobna sytuacja zdaje się mieć miejsce z najnowszym Star Fox Guard. Gra była dołączana do edycji specjalnej Star Fox Zero, jest jednak dostępna również do oddzielnego kupna na Wii U przez eShopa. Z jakiegoś powodu, z tej dwójki to Guard otrzymał wyższe noty, tym samym kopiąc leżącego brata zdruzgotanego już i tak słabą sprzedażą i narzekaniami na sterowanie. Jak wspomniałem poprzednio, Star Fox Zero moim zdaniem został nieuczciwie oceniony, i o dziwo mam podobne zdanie o Star Fox Guard.

Mały poradnik czy warto inwestować w sprzęt Big N. Artykuł ten powstał ponieważ ostatnio coraz częściej widzę pytania czy warto kupić 3DSa/Wii U lub czym różnią się od siebie wszystkie te wersje jednej konsoli. Nie chcę tutaj pisać głodnych kawałków o tym, że Nintendo jest lepsze, a co innego jest gorsze – to tylko i wyłącznie kwestia gustu. Postaram podać się tutaj garść suchych faktów liczbowych oraz kompletnie obiektywnie do tego podejść od strony sprzętu. Wymienię również kilka gier na każdy z poniższych sprzętów, które polecam – to jak można się domyślić jest już zupełnie subiektywne. W związku z tym, oraz jako że po prostu nie we wszystko jeszcze mogłem zagrać, artykuł ten będzie aktualizowany co jakiś czas. Będzie on również dostępny zawsze pod ręką w menu z prawej strony jako oddzielna podstrona.

Zapewne zauważycie, że wszystko co polecam (oprócz Rayman Legends) jest ekskluzywne dla konsol Nintendo. Konsole Nintendo mają to do siebie, że te najlepsze gry na ich konsole są ich własne. Mógłbym polecić tutaj również Darksiders II, Mass Effect 3, itp., ale zdobycie tych gier akurat na tę konsolę jest trudne i drogie. To świetne pozycje same w sobie, ale będzie taniej, łatwiej i "kompletniej" (tak jak to w przypadku Injustice) kupienie ich na PC lub inne konsole.

Jak być może pamiętacie, bardzo pozytywnie zaskoczył mnie Star Fox 64 3D. To było moje pierwsze spotkanie z serią, której fanem nigdy nie byłem. Nie wymagałem też wiele od gry, chciałem jedynie poznać jej fenomen polegający na wyprzedaniu wszystkich premierowych sztuk tytułu będącego remakiem odsłony sprzed ponad dekady. Wprawiło mnie to też w optymistyczny nastrój względem następnej części, jaką jest Star Fox Zero na Wii U.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek powiem tak o jakiejkolwiek grze, ale jednak. Xenoblade Chronicles X jest grą niespotykanie wielką. Ogrom opcji, miejsc i możliwości jest wręcz przytłaczający. Niestety tak jest od samego początku. Gra nie lituje się nad nami ani trochę i już od pierwszych chwil jesteśmy zasypani informacjami o rzeczach, o których nie mamy pojęcia, i owe informacje tego nie naprawiają. Ale właśnie, zacznijmy od początku.