Pamiętacie, jak ostrzegałem, że powroty do growych legend lat dziecięcych mogą być niemiłosiernie bolesne? Mam wrażenie, że Chrono Triggera to nie dotyczy. W pewnym sensie, nie jest to gra mojego dzieciństwa, bo zapoznałem się z nią dopiero jako dorosły koń, nie mniej, minęło już blisko 10 lat od tamtej chwili, a to zaś oznacza, że spokojnie mogę rozpatrywać klasyka Square jako mój powrót do przeszłości.

Tak się niby mówi o tym, że E3 jest najważniejszym świętem graczy. Nie macie jednak wrażenia, że ranga tego wydarzenia co roku jest coraz mniejsza? Czy co roku jednak czekacie tak samo z wypiekami na twarzy zajarani imprezą?

W momencie zapowiedzi Kingdom Hearts III, wpadłem sobie na taki ambitny plan powtórzenia wszystkich części po kolei. Taki zabieg zastosowałem z serią MGS przed ograniem Phantom Pain. Wiele rzeczy już zapomniałem, a nawet ucieszyłem się na to, że w końcu z należytym szacunkiem potraktuję pierwszą część, bo w czasach triumfu serii trochę ją olałem. Z powodów różnych realizacja planu przeciągnęła się o dobre dwa lata, na jesień 2017. Jeszcze parę miesięcy temu nie mogłem się doczekać tego powrotu. Ostanio grałem w Kingdom Hearts przy okazji Dream Drop Distance w 2012. Bardzo się stęskniłem za ferajną Sory, niektórymi lokacjami, a szczególnie za muzyką Yoko Shimmomury.

Ale zderzenie z rzeczywistością było okrutne.