Nie ma co się oszukiwać. Nasza przyjaźń nie miała szans na powodzenie, ani tym bardziej rozkwitnąć do czegoś większego i bardziej złożonego. Monster Hunter World nie sprawił, żebym nawet polubił serię.

Jako że moim następnym zadaniem ma być ubicie prawdziwej bestii, nie tych popłuczyn co do tej pory wyskakiwały z krzaczorów, trzeba się do tego zdania odpowiednio przygotować. Zapytałem się znajomego specjalisty, co ja w ogóle powinienem zrobić, jeżeli Anjanath zabija mnie "na strzała". Znajomek uświadomił mnie w jednej rzeczy – przecież ta gra to festiwal grindu lootu, a ty masz internet.

Pech chciał, że powrót do Monster Hunter World nie był usłany różami. Praktycznie wszystko zbierało się na to, aby tylko do tej gry nie usiąść już nigdy. W zdecydowanej większości sytuacji to sprawy osobiste tak mnie przytłoczyły, że nie byłem w stanie nawet przejść obok konsoli, bo ciągle było coś ważniejszego. Ale co to was obchodzi? Może to być całkiem istotne w dalszym ciągu powrotu do symulatora łowcy potworów.

Przyznam szczerze, że z przyczyn... różnych... między pierwszym a drugim dniem musiałem zrobić trochę przerwy. To sprawiło, że zapomniałem nawet tak podstawowych spraw, jak czym się atakuje i o co w ogóle w całej grze chodzi. Zupełnie jak jakaś opowieść fantasy: budzę się (w tym przypadku oznacza, że uruchamiam grę) po środku miasta i... co ja właściwie miałem tu zrobić? W gornym rogu ekranu wyskakują mi jakieś badania, gadam z ludźmi o jakiś latających drużynach, co się rozbili, ja w ogóle nie ograniam o co w tym wszystkim chodzi.

Nad cyklem takich notek myślałem już od dawna. Wiele gier przeciąga się nie tyle na godziny, co na tygodnie i miesiące zabawy. Monster Hunter World może być tego idealnym przykładem. Dlatego zapraszam na nieregularny dziennik, będący takim moim małym archiwum przemyśleń na temat tej gry.