Parę dni temu przedstawiłem wam swoje spojrzenie na niby finalne dzieło sagi Metal Gear autorstwa Hideo Kojimy. Zabrakło mi w nim wielu rzeczy, ale odniosłem wrażenie, że w samej recenzji również. To wpis całkowicie spontaniczny, bez skryptu: będą to bardziej luźne przemyślenia. Wpadłem na jego pomysł po kilku następnych godzinach gry. Tym razem chciałbym skupić się na postaciach z Phantom Pain, a to oznacza, że moje rozważania będą pełne spoilerów z gry. Jeśli więc chciałbyś jeszcze nadrobić ogólną recenzję bez spoilerów, zapraszam tutaj, zaś całą resztę zachęcam do kliknięcia w poniższy "klimatyzator" oraz do scrollowania dalej.

Wiem, że bardzo długo czekałem na tę grę. Nie mówię tutaj o wstrzymywaniu się z recenzją, ale w ogóle o rozpieczętowaniu pudełka z The Phantom Pain i przeżyciu na własnej skórze makabry Big Bossa. Dzisiaj, dokładnie dwa lata po premierze przyglądam się zwieńczeniu sagi Metal Gear. Przyglądam się i zastanawiam, gdzie to wszystko zaszło. Wezmę pod lupę zarówno prolog, jak i główną część gry.