Drogi czytelniku, chciałbym przedstawić Ci notkę, której... kompletnie nie planowałem. Około dwa tygodnie temu dokonałem niespodziewanego zakupu, którego mimo wszystko nie żałuję. Mowa oczywiście o PlayStation Portable. Ten powrót do przeszłości jest dla mnie zaskoczeniem większym, niż początkowy gigantyczny sukces Pokemon GO i pozytywne zaskoczenie Zigguratem razem wzięte. Nie będzie to jednak wpis wspominkowy dlatego, że mam do czynienia z konsolą retro. PSP było dla mnie przeszłością oraz sprzętem, dzięki któremu sporo zawdzięczam. Oto felieton o przemijaniu, starych grach, sukcesach i porażkach.

Fani superbohaterów nie mają łatwego życia. Komiksy z gościami w pelerynach zdają się nadal trzymać poziom, pomimo kilkudziesięciu lat na karku, ale pozostałe twory popkultury nie wyglądają już tak kolorowo. Co drugi film okazuje się być kaszaną, a i stosunkowo niewielu bohaterów z bogatych uniwersów ujrzało błyski reflektorów. Jeszcze gorzej jest w świecie gier. Superbohaterów tutaj niewiele i jeśli już coś ujrzało światło dzienne, tylko nieliczne przypadki są tymi dobrymi grami. W 2009 roku Rocksteady pokazało zupełnie nowy kierunek w tej kategorii tworząc Batman: Arkham Asylum.  Produkcja odniosła również sukces komercyjny, zaś recenzenci niemal jednogłośnie zachwycili się najnowszą wizją mrocznego rycerza. Nic w tym dziwnego, dostaliśmy grę zupełnie nową, świeżą, inną, a przede wszystkim przemyślaną i dobrze zrobioną. Nic do tej pory nie traktowało materiału źródłowego z takim szacunkiem. Arkham Asylum było i jest świetne... ale to nie o tej części chciałbym dzisiaj powiedzieć.

Nigdy nie przepadałem za Diablo. Seria nie trafiła w mój czas, ja na nią też kompletnie przypadkiem, to i nie było specjalnie okazji, żeby się lepiej poznać, zaprzyjaźnić. Jest to kolejna "klasyczna" seria, którą ominąłem w swoim życiu, teraz nie żywię do niej specjalnej miłości, nienawiści czy żalu. Gra nie wywołuje u mnie żadnych uczuć. Trochę śmiałem się z maślanych oczu rówieśników na widok oficjalnych zapowiedzi "trójki", później na prawdziwe daty premiery, aż w końcu wypełniły się łzami w trakcie zabawy. Okazało się, że Diablo III nie jest tak dobre, jakby sobie tego życzyli, a cały czar prysnął. I chociaż faktycznie wyglądało to zabawnie, szczerze współczuję wszystkim napaleńcom gorzki smak niespełnienia dziecięcych marzeń. Jak nie trudno się domyślić, i obok Diablo III przeszedłem ze znudzoną miną, pomimo pewnego zainteresowania. Pierwsze gameplaye zainteresowały mnie, stąd w miarę na bieżąco śledziłem informację o trzeciej części. Gdy jednak zobaczyłem ceny, wymogi połączenia z siecią i różne skrajne opinie, przeszła mi ochota na wywalanie pieniędzy w błoto. Byłem ciekaw gry, ale nie na tyle, aby wydać pewną sumę i w ogóle nie cieszyć się z zabawy.

Grafika promocyjna wydana z okazji MGS HD Collection.

Dwa słowa: Hideo Kojima.

Trzeba to głośno powiedzieć: seria Metal Gear nie jest dla każdego. Ma ona wielu zwolenników, jak i przeciwników. Co zabawne, rzeczy, które chwalą fani są całkowicie krytykowane przez sceptyków. Metal Gear to seria bardzo specyficzna, która nie każdemu przypadnie do gustu i jeśli nie porwie Cię od razu, prawdopodobnie nie zrobi tego w ogóle, ponieważ już dawno o niej zapomnisz. Nawet najlepiej oceniana odsłona, Snake Eater, od samego początku dokazuje swoimi przydługawymi scenkami i nudą.